وَمَا أَمْرُنَا إِلَّا وَاحِدَةٌ كَلَمْحٍ بِالْبَصَرِ

و فرمان ما جز يك بار نيست [آن هم] چون چشم به هم زدنى

وَلَقَدْ أَهْلَكْنَا أَشْيَاعَكُمْ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ

و هم مسلكان شما را سخت به هلاكت رسانديم پس آيا پندگيرنده‏ اى هست

وَكُلُّ شَيْءٍ فَعَلُوهُ فِي الزُّبُرِ

و هر چه كرده‏ اند در كتابها[ى اعمالشان درج] است

وَكُلُّ صَغِيرٍ وَكَبِيرٍ مُسْتَطَرٌ

و هر خرد و بزرگى [در آن] نوشته شده

إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَنَهَرٍ

در حقيقت مردم پرهيزگار در ميان باغها و نهرها

فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ

در قرارگاه صدق نزد پادشاهى توانايند

الرَّحْمَنُ

[خداى] رحمان

عَلَّمَ الْقُرْآنَ

قرآن را ياد داد

خَلَقَ الْإِنْسَانَ

انسان را آفريد

عَلَّمَهُ الْبَيَانَ

به او بيان آموخت

الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ بِحُسْبَانٍ

خورشيد و ماه بر حسابى [روان]اند

وَالنَّجْمُ وَالشَّجَرُ يَسْجُدَانِ

و بوته و درخت چهره ‏سايانند

وَالسَّمَاءَ رَفَعَهَا وَوَضَعَ الْمِيزَانَ

و آسمان را برافراشت و ترازو را گذاشت

أَلَّا تَطْغَوْا فِي الْمِيزَانِ

تا مبادا از اندازه درگذريد

وَأَقِيمُوا الْوَزْنَ بِالْقِسْطِ وَلَا تُخْسِرُوا الْمِيزَانَ

و وزن را به انصاف برپا داريد و در سنجش مكاهيد

وَالْأَرْضَ وَضَعَهَا لِلْأَنَامِ

و زمين را براى مردم نهاد

فِيهَا فَاكِهَةٌ وَالنَّخْلُ ذَاتُ الْأَكْمَامِ

در آن ميوه [ها] و نخلها با خوشه ‏هاى غلاف دار

وَالْحَبُّ ذُو الْعَصْفِ وَالرَّيْحَانُ

و دانه ‏هاى پوست‏ دار و گياهان خوشبوست

فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ

پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را منكريد

خَلَقَ الْإِنْسَانَ مِنْ صَلْصَالٍ كَالْفَخَّارِ

انسان را از گل خشكيده‏ اى سفال مانند آفريد

وَخَلَقَ الْجَانَّ مِنْ مَارِجٍ مِنْ نَارٍ

و جن را از تشعشعى از آتش خلق كرد

فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ

پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را منكريد