لَا يَصْلَاهَا إِلَّا الْأَشْقَى

جز نگون‏بخت‏ تر[ين مردم] در آن درنيايد

الَّذِي كَذَّبَ وَتَوَلَّى

همان كه تكذيب كرد و رخ برتافت

وَسَيُجَنَّبُهَا الْأَتْقَى

و پاك‏رفتارتر[ين مردم] از آن دور داشته خواهد شد

الَّذِي يُؤْتِي مَالَهُ يَتَزَكَّى

همان كه مال خود را مى‏ دهد [براى آنكه] پاك شود

وَمَا لِأَحَدٍ عِنْدَهُ مِنْ نِعْمَةٍ تُجْزَى

و هيچ كس را به قصد پاداش‏يافتن نعمت نمى ‏بخشد

إِلَّا ابْتِغَاءَ وَجْهِ رَبِّهِ الْأَعْلَى

جز خواستن رضاى پروردگارش كه بسى برتر است [منظورى ندارد]

وَلَسَوْفَ يَرْضَى

و قطعا بزودى خشنود خواهد شد

وَالضُّحَى

سوگند به روشنايى روز

وَاللَّيْلِ إِذَا سَجَى

سوگند به شب چون آرام گيرد

مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَى

[كه] پروردگارت تو را وانگذاشته و دشمن نداشته است

وَلَلْآخِرَةُ خَيْرٌ لَكَ مِنَ الْأُولَى

و قطعا آخرت براى تو از دنيا نيكوتر خواهد بود

وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَى

و بزودى پروردگارت تو را عطا خواهد داد تا خرسند گردى

أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًا فَآوَى

مگر نه تو را يتيم يافت پس پناه داد

وَوَجَدَكَ ضَالًّا فَهَدَى

و تو را سرگشته يافت پس هدايت كرد

وَوَجَدَكَ عَائِلًا فَأَغْنَى

و تو را تنگدست‏ يافت و بى ‏نياز گردانيد

فَأَمَّا الْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ

و اما [تو نيز به پاس نعمت ما] يتيم را ميازار

وَأَمَّا السَّائِلَ فَلَا تَنْهَرْ

و گدا را مران

وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ

و از نعمت پروردگار خويش [با مردم] سخن گوى

أَلَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ

آيا براى تو سينه‏ ات را نگشاده‏ ايم

وَوَضَعْنَا عَنْكَ وِزْرَكَ

و بار گرانت را از [دوش] تو برنداشتيم

الَّذِي أَنْقَضَ ظَهْرَكَ

[بارى] كه [گويى] پشت تو را شكست

وَرَفَعْنَا لَكَ ذِكْرَكَ

و نامت را براى تو بلند گردانيديم

فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا

پس [بدان كه] با دشوارى آسانى است

إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا

آرى با دشوارى آسانى است

فَإِذَا فَرَغْتَ فَانْصَبْ

پس چون فراغت‏ يافتى به طاعت دركوش

وَإِلَى رَبِّكَ فَارْغَبْ

و با اشتياق به سوى پروردگارت روى آور