لِإِيلَافِ قُرَيْشٍ

براى الفت‏ دادن قريش

إِيلَافِهِمْ رِحْلَةَ الشِّتَاءِ وَالصَّيْفِ

الفتشان هنگام كوچ زمستان و تابستان [خدا پيلداران را نابود كرد]

فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هَذَا الْبَيْتِ

پس بايد خداوند اين خانه را بپرستند

الَّذِي أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَآمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ

همان [خدايى] كه در گرسنگى غذايشان داد و از بيم [دشمن] آسوده ‏خاطرشان كرد

أَرَأَيْتَ الَّذِي يُكَذِّبُ بِالدِّينِ

آيا كسى را كه [روز] جزا را دروغ مى‏ خواند ديدى

فَذَلِكَ الَّذِي يَدُعُّ الْيَتِيمَ

اين همان كس است كه يتيم را بسختى مى ‏راند

وَلَا يَحُضُّ عَلَى طَعَامِ الْمِسْكِينِ

و به خوراك‏ دادن بينوا ترغيب نمى ‏كند

فَوَيْلٌ لِلْمُصَلِّينَ

پس واى بر نمازگزارانى

الَّذِينَ هُمْ عَنْ صَلَاتِهِمْ سَاهُونَ

كه از نمازشان غافلند

الَّذِينَ هُمْ يُرَاءُونَ

آنان كه ريا مى كنند

وَيَمْنَعُونَ الْمَاعُونَ

و از [دادن] زكات [و وسايل و مايحتاج خانه] خوددارى مى ‏ورزند

إِنَّا أَعْطَيْنَاكَ الْكَوْثَرَ

ما تو را [چشمه] كوثر داديم

فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَانْحَرْ

پس براى پروردگارت نماز گزار و قربانى كن

إِنَّ شَانِئَكَ هُوَ الْأَبْتَرُ

دشمنت‏ خود بى‏ تبار خواهد بود