تَبَّتْ يَدَا أَبِي لَهَبٍ وَتَبَّ

بريده باد دو دست ابولهب و مرگ بر او باد

مَا أَغْنَى عَنْهُ مَالُهُ وَمَا كَسَبَ

دارايى او و آنچه اندوخت‏ سودش نكرد

سَيَصْلَى نَارًا ذَاتَ لَهَبٍ

بزودى در آتشى پرزبانه درآيد

وَامْرَأَتُهُ حَمَّالَةَ الْحَطَبِ

و زنش آن هيمه‏ كش [آتش فروز]

فِي جِيدِهَا حَبْلٌ مِنْ مَسَدٍ

بر گردنش طنابى از ليف خرماست