وَالضُّحَى

سوگند به روشنايى روز

وَاللَّيْلِ إِذَا سَجَى

سوگند به شب چون آرام گيرد

مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَى

[كه] پروردگارت تو را وانگذاشته و دشمن نداشته است

وَلَلْآخِرَةُ خَيْرٌ لَكَ مِنَ الْأُولَى

و قطعا آخرت براى تو از دنيا نيكوتر خواهد بود

وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَى

و بزودى پروردگارت تو را عطا خواهد داد تا خرسند گردى

أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًا فَآوَى

مگر نه تو را يتيم يافت پس پناه داد

وَوَجَدَكَ ضَالًّا فَهَدَى

و تو را سرگشته يافت پس هدايت كرد

وَوَجَدَكَ عَائِلًا فَأَغْنَى

و تو را تنگدست‏ يافت و بى ‏نياز گردانيد

فَأَمَّا الْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ

و اما [تو نيز به پاس نعمت ما] يتيم را ميازار

وَأَمَّا السَّائِلَ فَلَا تَنْهَرْ

و گدا را مران

وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ

و از نعمت پروردگار خويش [با مردم] سخن گوى