اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ

بخوان به نام پروردگارت كه آفريد

خَلَقَ الْإِنْسَانَ مِنْ عَلَقٍ

انسان را از علق آفريد

اقْرَأْ وَرَبُّكَ الْأَكْرَمُ

بخوان و پروردگار تو كريمترين [كريمان] است

الَّذِي عَلَّمَ بِالْقَلَمِ

همان كس كه به وسيله قلم آموخت

عَلَّمَ الْإِنْسَانَ مَا لَمْ يَعْلَمْ

آنچه را كه انسان نمى‏ دانست [بتدريج به او] آموخت

كَلَّا إِنَّ الْإِنْسَانَ لَيَطْغَى

حقا كه انسان سركشى مى ‏كند

أَنْ رَآهُ اسْتَغْنَى

همين كه خود را بى ‏نياز پندارد

إِنَّ إِلَى رَبِّكَ الرُّجْعَى

در حقيقت بازگشت به سوى پروردگار توست

أَرَأَيْتَ الَّذِي يَنْهَى

آيا ديدى آن كس را كه باز مى‏ داشت

عَبْدًا إِذَا صَلَّى

بنده‏ اى را آنگاه كه نماز مى‏ گزارد

أَرَأَيْتَ إِنْ كَانَ عَلَى الْهُدَى

چه پندارى اگر او بر هدايت باشد

أَوْ أَمَرَ بِالتَّقْوَى

يا به پرهيزگارى وادارد [براى او بهتر نيست]

أَرَأَيْتَ إِنْ كَذَّبَ وَتَوَلَّى

[و باز] آيا چه پندارى [كه] اگر او به تكذيب پردازد و روى برگرداند [چه كيفرى در پيش دارد]

أَلَمْ يَعْلَمْ بِأَنَّ اللَّهَ يَرَى

مگر ندانسته كه خدا مى ‏بيند

كَلَّا لَئِنْ لَمْ يَنْتَهِ لَنَسْفَعًا بِالنَّاصِيَةِ

زنهار اگر باز نايستد موى پيشانى [او] را سخت بگيريم

نَاصِيَةٍ كَاذِبَةٍ خَاطِئَةٍ

[همان] موى پيشانى دروغزن گناه‏پيشه را

فَلْيَدْعُ نَادِيَهُ

[بگو] تا گروه خود را بخواند

سَنَدْعُ الزَّبَانِيَةَ

بزودى آتشبانان را فرا خوانيم

كَلَّا لَا تُطِعْهُ وَاسْجُدْ وَاقْتَرِبْ

زنهار فرمانش مبر و سجده كن و خود را [به خدا] نزديك گردان